We willen ze jullie niet onthouden, deze foto's van ons met Pamela! Lees ook alles even na over Las Vegas, het verslag waar deze foto's over gaan. Uiteraard scroll je dan ook naar beneden naar de rest van de verslagen! Enjoy!

Baywatch zonder Bay

Wat een verrassing en bedankt!!! door Cybermom 

Woensdagavond, op uitnodiging en een tikkeltje nerveus, naar Stempels gegaan...en daar maakten we kennis met...de boys van 6onroute66! Wat een warm en geweldig ontvangst! Mijn wangen gloeien nog na! De route66 mannen zijn zo vreselijk leuk, aardig en charmant!  Ik voelde me ter plekke weer 20....(Alleen mijn knieen niet)
De aangeboden witte wijn smaakte bijzonder goed....en zonder dat ik er erg in had was mijn glas eerder gevuld dan ik dacht....ik kreeg het daardoor wel heel erg warm.. 
Want wat gebeurde er?... Rob en ik werden in het zonnetje gezet!
De eer die ik kreeg was te veel! Het reisverslag was namelijk zo leuk om te doen en ook al heb ik vaak erg korte nachten gehad of mijn afspraken aangepast, het was het meer dan waard!  De drie weken zijn omgevlogen. De nachten ook... 

(Bedankt jullie, dat wij mochten meegenieten van jullie avonturen in de States en jullie prachtige foto's mochten bewonderen. Het heeft het voor iedereen onvergetelijk gemaakt! )

Na Stempels zijn we gelopen naar het Japans restaurant aan het Spaarne, daar waar alles begon (zie voorpret)....., we hebben onze schorten voorgebonden en verrukkelijk gegeten! De Japanners herkenden we van de foto's...of toch niet?? Zij gaven een show met zoutpotten en pepermolens en hadden er net zo veel plezier in als wij. Na de show zat de stemming er goed in en werd er een spel gespeeld.

Carlo en het ei....de spanning stijgt ten top!

Het spel: wie maakt me blij en vangt een ei, werd gewonnen door het team Carlo, Lou, Hans en Rick. Hun wijdopen gesperde monden deden ons denken aan hongerige jonge vogels in hun nest.

Zeer professioneel door Lord Lou, resultaat is onbekend.

We genoten van live music van The 6. Hun repertoire is veelzijdig kan ik je vertellen!
O solo mio werd zeer gevoelig gebracht en ook de song over exen in Texas ontroerde ons diep. Hun cd zal binnenkort wel op nummer 1 staan.
Dan de speech, die was zo vanuit het hart gegrepen zo gevoelig (hahahahahaha!)...dank je wel Rick, mijn tranen vonden snel de weg naar een tissue. Lord Lou (met zijn pretoogjes) verwoordde zijn speech erg mooi en ook met veel humor.
Ray, Carlo, Lou, Hans ,Rick en Eric, bedankt voor zoveel gezelligheid!  We hebben in tijden niet zo gelachen!!!!

Het was voor ons een onvergetelijke avond en een prachtig cadeau! ( ook de gekregen foto's, hebben een ereplaatsje gekregen!) 
Meer dan geweldig bedankt en leuk met jullie te hebben kennisgemaakt en met jullie erg aardige vrouwen! 
Wij (Rob en ik) hebben ons uitstekend vermaakt!

Enthousiasme alom!

Met al onze indrukken die we woensdagavond hebben opgedaan, wilde ik een ieder die dit reisverslag leest of gaat lezen waarschuwen voor meer! Zorg voor tissues bij de hand want het geheel zal je ontroeren! En zoals gezegd..het vraagt om meer.....
Wat een harmonie, wat een team, wat een samenwerking en wat een vriendschap....Een voorbeeld voor anderen!!

Mannen het gaat jullie goed!
Cybermom.

Haarlems Dagblad 11 0kt. 2007

Dag 13 Kingsman- Las Vegas:
Door :Ray..

Na voor sommige een onrustige nacht (de trein reed namelijk op 50 meter afstand met luid getoeter om het halve uur voorbij) zijn we weer vol goede moed op de bikes gestapt.
Kingsman is een stadje midden in de woestijn zo`n 80 miles van de Grand Canyon verwijderd.
Dus wij op weg naar de Canyon om dit moois te aanschouwen.
Dit blijkt wat lastiger dan verwacht want er staat vandaag een enorme wind, ik denk wel windkracht 7 en dat zorgt voor enorme zandstormen in de woestijn.

Maar als echte cowboys op de stalen rossen rijden we verder en trotseren de ongemakken van moeder natuur. Toen kwam ook meteen het nummer van Bon Jovi in me op (like a cowboy on a steel horse i ride i`am wanted dead or alive).
http://nl.youtube.com/watch?v=1_3SVw1VX80
Na zo'n 60 miles moeten we van de verharde weg af en een dirt road op van ongeveer 16 miles op weg naar de Canyon.
Het werd een combinatie van motorcross, speedway en trial, nooit gedacht dat je dit allemaal met een Harley Davidson kunt doen.

Aangekomen op de top zien we de enorme geul of wel de Grand Canyon, wat is dit immens imposant!
Ze hebben hier een zo geheten Skywalk gemaakt, moet je voorstellen, een grote U aan de rand van de canyon  met een glazen vloer die je uitzicht geeft op een diepte van ongeveer 4000 foot (1400 meter).
Dat is in het begin toch wel even wennen om daar overheen te lopen, met zo`n enorme diepte onder je.

The Skywalk
Het was trouwens wel erg jammer dat je op de skywalk geen camera`s mee mocht nemen.
We verblijven nog even op de top, eten en drinken daar wat, om vervolgens onze weg terug over de dirt road te hervatten.

Zo eindelijk weer op het asfalt aangekomen en volledig grijs van het stof gaan we op weg naar Vegas.

De weg is zo lang dat je denkt dat er geen einde aan komt en weer die verrekte wind pal tegen.
We komen af en toe door een klein stadje waar werkelijk niets te beleven valt, er is ook niemand op straat  alleen maar bende. Tjonge wat kunnen die mensen hier een rotzooi verzamelen.
Overal staan oude auto`s bij de huizen het lijkt wel of ze die dingen verzamelen, dat als ze een nieuwe kopen ze  de oude gewoon laten staan.

Het ziet er hier allemaal erg droog en dor uit, ik zou hier niet kunnen wonen.
Dan wordt het tijd om te tanken, maar waar en wanneer? Gelukkig net op tijd weer een klein stadje met 1 benzine pomp.
We vervolgen onze weg en komen bij de bergen aan waar we over heen moeten om bij Las Vegas te komen dit is wel erg mooi.
Al slingerend door de bergen komen we bij een groot stuwmeer aan ( de Hooverdam), wat een pracht gezicht is dat hier hebben we tevens onze eerste file in de states.

Over de dam heen komen we aan in de 7e staat van onze trip Nevada.
De helmen gaan weer op (is hier verplicht) jasje aan want het begint behoorlijk fris te worden.

Nu is het nog maar 30 mile, welke we al zingend ( viva Las Vegas) zonder enige moeite afleggen door alle indrukken die we op doen .

Tjonge jonge wat is dit een enorme stad , hier is niets te gek…… We zijn in Las Vegas….

dag 12
door Hans
Dag van extremen!

Om half negen gebeld met de Harley shop in Bellemont. Daar troffen we een heel enthousiaste monteur, zijn 
ouders kwamen uit Beverwijk .Dat was natuurlijk erg leuk.

Hier is de harley van Carlo gemaakt
Nadat de rekening van $250 was voldaan konden wij onze weg vervolgen. Onze regenpakken aangedaan en helmen op, dakje dicht, zijn wij vertrokken richting de bossen van Flagstaff.

Regenpakken aan

Seligman

Een plaats vol nostalgie, we hebben gegeten bij de broer van de oprichter wat erg leuk was, alle oude herinneringen van weleer waren daar aanwezig. Daarna een echte bikers shop bezocht met allerlei bikers accessoires.
Onze weg vervolgend kwamen we in een zeer mooi landschap terecht

Hoog gelegen bossen
Het uitzicht was adembenemend en zeer indrukwekkend ,de prairies om ons heen werden afgesloten door immense Bergketens van zeer grote hoogte.

oude 66 stop
Dit leverde zeer mooie plaatjes op zoals jullie kunnen zien. Al toerend kwamen we aan bij een heel oud benzinestation met veel oude auto`s en route 66 items. 

oude 66 stop

Aldaar een drankje en een ijsje genuttigd, plus een sigaret en een sigaar en met wat water en benzine hebben we onze weg weer voortgezet. Dit was een hele lange rechte weg met heel veel vergezichten en een bijzonder mooie blauwe lucht.

Toilet 66 stop
Ons doel was Kingman en dat hebben we dus ook gehaald. Bij onze aankomst waren we eerst wel wat verrast, een vrij lege woestijnstad met wat autodealers en lokale industrie. Het navigatie systeem bracht ons naar  een bijzonder Hotel met een leuk verleden. In vroeger tijden was het namelijk een bordeel.

Hotel (voormalig bordeel)
Dus de verhalen (van de eigenaar) aan de bar logen er niet om. In enkele kamers zijn nog steeds kogelgaten aanwezig. Na een heerlijke douche zijn wij aan tafel geschoven en dat was zeker niet verkeerd. Het duurste maar tot nu toe ook het beste Restaurant.

lekker eten in het hotel.
Heerlijke wijn en zeker ook het eten. Deze dag was de dag van extremen .Van droog naar heftige regen, van laag naar zeer hoog, van vlak naar bergen en van bosrijk naar woestijn. We  gaan er nu een punt achter zetten want morgen wacht ons weer een lange dag.

2000miles

Verslag Dag 11
door Carlo
Gallup naar Flagstaff Arizona Gelukkig, niemand heeft maagklachten na het eten van gisterenavond. Je verlangt dan toch weer naar de heerlijke andijviestamppot met draadjesvlees van Peet.
Tip voor de dames: Peet doet er altijd een bakje Boursin doorheen.
-------------------------------------------------------------------------------------------
Gallup naar Flagstaff Arizona 207 miles
Enfin, de trip ging vandaag richting Arizona na eerst een ontbijtje te hebben gehad in een lokaal restaurant, waar we tevens een mooi stel tegen kwamen van rond de 65jr. genaamd Dean en Lin, die samen een tour maakten op een Honda Goldwing.
Inmiddels hun derde motor want op de eerste reden ze hun huwelijksreis zo`n 40 jaar geleden..

Dean & Lyn

Wat ons zo opvalt is dat iedereen erg geïnteresseerd en behulpzaam is.
Overal waar we stoppen worden we aangesproken en vragen ze hoe het gaat.
Kunnen we in Nederland nog wat van leren.
De tour vervolgt zich langs diverse indianendorpjes richting het Natural forrest park, waar we van het
ene naar het andere natuurwonder reden.

Petrefied forest


Petrefied forest


Petrefied forest


Petrefied forrest

Wat het meest opviel waren de prachtige kliffen en rotswanden die al miljoenen jaren oud zijn en door sneeuwverschuivingen en zware stormen gevormd zijn.
De prachtige kleuren komen door de mineralen die zich in het gesteente bevindt.
De restanten van de bomen zijn zo oud dat ze versteent raken en op marmer lijken prachtig!!!!

Petrefied forest

Daarna rijden we richting een reusachtige krater waar 49.000 jaar geleden een meteor van zo’n
50 meter een enorme krater veroorzaakte, heel erg mooi!!

Meteor Crater (naar de Song van The Eagles)

Daarna richting Flagstaff en toen..toen sloeg het noodlot toe, een lekke band, maar snel opgelost door locals met pickup en trailer

Pech Carlo


Pech Carlo

Zij gaven ons een lift naar een benzinestation aan de Highway waar de hulpdienst na een uur
de motor naar een Harleydealer bracht in Delmond  waar hij hopelijk  morgenochtend weer klaar staat voor vertrek. Zo rond 20.00 uur aangekomen in het hotel. Onze Rick heeft dat weer prima geregeld.
Vanavond maar rustig een potje klaverjassen en vroeg naar bed want we zijn bekaf.
Morgen richting Grand Canyon....


Rockband National Product zij hadden ook pech.
http://www.myspace.com/nationalproduct

Voor de liefhebbers van line dance en country muziek hebben we een paar favoriete nummers geselecteerd op de site.
Onder het tabblad "SONG"

En Peet maak je geen zorgen ik kom keurig geschoren weer thuis!!!!!!!!!

Dag 9,
Sante Fe naar Gallup New Mexico
Door Lord lou,

Wij willen iedereen alvast bedanken voor de leuke reacties in het gasten boek, wij genieten er elke dag weer van vooral als er weer nieuwe berichten op staan.

Dag 9 was qua natuur en omgeving een mooie tocht en begon in Sante Fe. Het was redelijk fris en daarom warm aangekleed gingen we eerst een stuk highway 40 op richting Albuquerque. Mooi glooiend landschap en eenmaal in Albuquergue aangekomen werd het wat warmer. Eerst een lunch bij Lilota burger ,werkelijk niet te eten. Eenmaal in downtown bleek dit een prachtige stad te zijn met veel huizen in art-deco style. Een echte studentenstad met veel vertier, en na wat geshopt te hebben brachten we nog een klein bezoek aan “The old town”.
Vervolgens gingen we weer de highway 40 op richting het (wilde) westen. Eenmaal van de highway af waren we echt in Indianenland terecht gekomen, mooi landschap met van die tafelbergen waar elk moment "Williewatta" en zijn kornuiten vanaf komen stormen om vervolgens onze scalp aan hun speer te rijgen.

De route 66 ging deels over verlaten stukken weg die niet meer onderhouden worden, met als gevolg dat drie van ons dan ook in een soort weg krater belanden, en vervolgens bijna van de motoren werden gelanceerd. Leuke ervaring als je daarna met je ballen op de tank belandt !
(voel ze nog ).


In de namiddag reden we een flink stuk langs de treinbaan waar enorm veel goederentreinen reden (Santa Fe railroad),  treinen van wel 1.5 mile lang die meer dan 400.000 ton kolen voort sleuren, 6 dikke locks met elk 4000 HP die de klus moeten klaren, het is werkelijk een prachtig gezicht deze brute american mussels te zien rijden.


Net voor de klok van 5 gingen er nog 3 pizza`s in van de pizza hut.
Eenmaal in Gallup kwamen we bij El Rancho terecht, een echt western hotel, met twee trappen in de hal die aan twee kanten krommend omhoog gingen. Als je je fantasie liet gaan hoorde je de piano in de hoek spelen en de whisky flessen rinkelen.
 

In dit hotel verbleven vele beroemde filmsterren die hier overnachten als ze een western film aan het opnemen waren. Namen zoals John Wayne, en Steve Mc Queen zijn hier dan ook niet vreemd, ik weet alleen niet waar deze beroemdheden dan hebben gegeten, zelfs onze culinaire Carlo had nog nooit zulke smerige, met een kilo vieze saus ondergedoopte spair ribs, gegeten.


Na een afzakkertje in de locale biljardclub van de Indianen, gingen de luikjes van ons snel dicht.

Eindelijk gearriveerd in Turumcari of zoiets, in ieder geval was er geen reed te beleven. In de eerste de beste bar zat een groep van de lokale bikers, zou er dan eindelijk een vechtpartij plaatsvinden net als in de film??
Helaas pindakaas, ze zagen Bruce Willes binnenkomen, ( was Ray) en ik ( Rick) had de benzineleidingen van de Harley van die lozers al gesaboteerd en suiker in de tank gegooid, hiha Rawhide. De lelijkste serveerster ooit was miss Tueruicujc,,,;culli of zoiets, dus om 18.00uur zaten we in het lokale bubbelbad te praten over het leven, natuurlijk dat we onze families zo missen en om 19.34uur aan het diner en om 21.46uur lag ik met Hans in bed, wat wil je nog meer in het leven?

1 oktober, 07.00 uur, helemaal allleen liep ik mijn fitnessrondje, 7.05 uur Hans wakker gemaakt, samen gedouched, en ja om 08.00uur zaten we al weer op de brommers en toen ....................... werd het echt gaaf, moet je voorstellen,prachtige vergezichten wisselend van woestijnen tot prairies met grazende koeien en een absolute stilte, prachtig allemachtig prachtig!

Route 66

mooi!

mooi!
Ook een bezoek gebracht aan het stuwmeer, en in onze gedachte zagen we de indianenstammen strijden met de cavalerie die onder het geluid van de trompetter van de machtige bergen afdaalden en links renden bizons weg.

meertje in de dessert

Carlo & Ray

Gelukkig arriveerden we in Las Vegas, maar dit is Las Vegas New Mexico, zonder casino's maar wel een gezellig dorp met een lekker lunch en een we zagen iets heel bijzonders, een vrouw met een tatoe op haar rechterborst, dat had ik nog nooit gezien, ik dacht het is een fata mortato maar nee het was echt.

Las Vegas New Mexico (geen Nevada, aankomend weekend zitten we daar)

Zo en nu op weg naar Santa Fe, weer een mooie rit, heuvel op heuvel af, net voor een enorme hoosbui aangekomen in het hotel ( weer voor weinig, dank je wel BIlLL) en toen Santa Fe in. Dat is een mooie romantische stad, waar we hand in hand door het park gelopen zijn en de diverse winkel bezocht hebben.

3 Amigo's
 
Leuk is te vermelden ,voor de geïnteresseerden ,dat er geen hoogbouw is in Santa Fe en dat bijna alle gebouwen in 1 stijl en in het lichtbruin gebouwd zijn.

Santa Fe

Santa Fe

Santa Fee
We hebben gegeten in het ORE HOUSE, echt geweldig lekker met een prachtig uitzicht over het oude plein. Echt goed met elkaar over het leven gesproken en , geachte luisteraars, ik moet zeggen dat dit wel een hele leuke groep is. Wat nu alweer vroeg naar bed, ja, morgen de lange rit naar GALLUP ARIZONA dus we moeten toch echt weer fit zijn want het blijft opletten op die motoren.

 Restaurant Ore house

Restaurant Ore House

Verslag Eric
On route 66

Na een gezellige avond in downtown Amarillo waar we lekker bij de japanner hebben gegeten en een leuke jazz tent op stelten hebben gezet, zijn we wat later met een kater opgestaan en hebben we in het Marriott ontbeten (zoals gebruikelijk eieren, bacon en zelfgemaakte wafels)
Tevens de route bepaald en snel de foto’s en het verslag aan “cybermom” (mijn moeder) gemaild want cybermom beheert de website (onze dank!!!). 

Cowboys

Eerst nog even langs een “country” store om de hoek, want daar staan 40.000 paar laarzen, daar moeten een aantal van ons wel slagen. Luay en Rick in het bijzonder want die kwamen bijna als cowboy naarbuiten, met name Luay is klaar voor Vegas inclusief “snake” boots, cowboy hoed, shirt en riem.  Zelfs een "cowboy" accent heeft hij zich aangeleerd.

Boots,boots en nog eens boots....

Cowboy Lord Lou

Het weer is onbewolkt, zo’n 35 graden en we gaan richting de staat New Mexico. De 66 leidt ons door uitgestorven plaatsjes met veel verlaten winkels, service stations en oude vervallen motels. Niet slopen maar gewoon vertrekken is hier het motto geweest. De nieuwe snelweg heeft alle bedrijvigheid langs de oude 66 weggejaagd! Behalve de 66 musea die meer op commercie gericht zijn.

verlaten hotel route66


Idem
Rick gooit bij een oud verlaten motel nog een extra ruitje in en toen een state trooper draaide op de highway, dacht hij dat een paar hillbillies hem hadden verraden! Maar dat viel mee, hij groette ons vrolijk onderweg!
Luay wilde een film maken waarin ik door dezelfde ramen naar buiten zou vallen, maar daar paste ik maar voor!

Verlaten hotel route66
Vervolgens raakten we de weg kwijt (soms best wel zoeken) maar uiteindelijk weer op de 66 beland via een stoffige “dirt road” 

Riding route66

Riding Route66
met prachtige mooie vlaktes met grazende koeien en paarden ranches, oude verweerde bruggen en kleine verlaten dorpen.

Kudde "heerlijke steaks"

Soms al een klein voorproefje van de canyons met rood steen en plateau’s, heel mooi! Nog een cattle farm bezocht met duizenden wandelende “steaks”, vandaar alle steakhouses op elke hoek. 
Niet te geloven, je ziet werkelijk duizenden stieren en koeien. Even voorbij de staatsgrens van New Mexico zijn we beland bij “ Midpoint 66” het midden van de route en hebben we daar geluncht.

Midpont 66 route 66

Midpoint 66


Hans z'n vlaggetjes

Tevens opgelicht voor 6 “66” doekjes, 2 vlaggen en een sticker voor Hans op de auto! (160 Dollar!!)
Het laatste stuk moesten we de snelweg op, rijdt prima, maar reuzachtige vrachtwagens razen langs je voorbij. Gelukkig zijn we goed te zien met zn zessen en gingen we er al snel weer af. We trekken veel bekijks in de dorpjes.
Wel zijn we echt “ in the middle of nowhere” beland, geen bereik van telefoons en computer!
Mooie rit verder.
Eind van de middag aangekomen in Tucumcari en een biertje gedronken in een bikers cafe

Bikers bar biertje "doen"

Daarna heerlijk de jacuzzi ingedoken bij het hotel. Goede gesprekken gehad overigens!! ’s Avonds in de “pow pow” gegeten en margarita’s gedronken, iedereen was moe. Na een aantal dagen rijden zijn we lekker gekleurd, vooral de linkerkant want we rijden altijd richting het westen. We rijden zonder helm maar vaak met een hoofddoek en bril op want het waait aardig.
Luay ziet er inmiddels uit alsof hij met een duikbril op heeft gereden, wit en bruinrood!
Ray heeft ook een flinke witte bril op, en ’s avonds in de kroeg lijkt hij met baard op Bruce Willis.
En...we mogen blij zijn met dit top weer tot nu toe, morgen gaan we richting Santa Fe rijden. Er wordt regen verwacht en onweer, dus moeten we vroeg vertrekken. We hebben geluk want de klok gaat een uur terug dus duiken we er vroeg in. Morgen moeten we weer kilometers maken….

On route

Hans het model

HilliBillys

De Hillbillys( zie bovenstaande foto )hebben heerlijk geslapen in Oklahoma… We starten de motoren om 09.30 en gaan op pad naar Amarillo.. Nu weet ik ook waar Albert West zijn tekst vandaan had. Het was niet gemakkelijk om de juiste weg te vinden, heen terug linksaf rechtsaf vragen keren, je kent het wel. Maar enfin na wat speurwerk en goed kaart leeswerk van Hans en Eric vonden we de juiste weg. Zo blij als kleine kinderen vervolgden we onze weg al zingend .."Is this the way to Amarillo"??.. Bij een oude brug aangekomen rijden de cultuurbarbaren (motoren) gewoon door en kijken een beetje links en rechts en vrooom. Hans stopt de auto want die wil natuurlijk foto`s maken,dus wij weer keren en terug naar de brug. Weer bij de brug aangekomen lijkt het een leuk idee om de motoren de rivierbedding op te rijden, om vervolgens een paar mooie foto`s met de brug erop te nemen.
Foto`s gemaakt en Carlo denkt ik zal verderop even keren, nou ik wist niet dat je met een Harley ook kon crossen oh oh wat hebben we gelachen. Na Carlo los te hebben gekregen, vervolgen we onze weg…(Is this the way to Amarillo).

 
Carlo los
We rijden vandaag heel lang op de zeer oude weg 66 (1933)wat wel uniek is omdat veel stukken er niet meer zijn of niet meer berijdbaar. We passeren een oud benzinestation en lezen het verhaal van Lucille, die daar haar hele leven heeft gewoond, en haar gezin heeft gesticht en haar hart heeft verpand aan The old route 66, ze ligt er ook begraven langs de weg.

We eten wat en realiseren ons dat je langs de route bijna niet normaal kunt eten, alleen maar burgers hotdog`s en ander vet eten. En all in big sizes.
Zo ook de vrachtwagens, wat zijn die dingen groot en imposant, maar zeker ook mooi. Het landschap is glooiend en enorm weids en prachtige vergezichten trekken aan ons voorbij. We passeren af en toe een stadje waar het lijkt of iedereen van de een op andere dag is weggegaan. Alles staat leeg en er is niemand te zien spooky.
Dan gaan we naar het National route66 museum, waar oude Harley`s en Caddilac`s staan opgesteld en waar het verhaal wordt verteld van de goede oude tijd. Ook kunnen we zien hoe het hier vroeger was.

 

Aldaar realiseren we ons bij het zien van een grote landkaart, dat we iets op schema achter lopen en dat we vanavond toch echt in Amarillo moeten zijn… nog 120Mile. We besluiten het laatste stuk over de highway te gaan om wat tijd goed te maken en dat lukt.
Al brommend en ronkend komen we aan in Amarillo na 310 mlies en 10uur, it was a long day at the office.
Rick regelt weer een prima hotel alwaar we eerst maar een biertje pakken, oh wat kan dat toch lekker zijn.
Snel in bad en op naar de stad ,lekker eten bij de japanner en dan nog een biertje in de lokale jazz & blues bar waar de heren idd met grote hoeden op lopen ..ja ja we zijn onmiskenbaar in Texas Amarillo …
yie haaa..
Tot later The 6…

Lucille, een Route 66 benzinestation (monument)

We zijn in Texas 

Siegfried en Roy

Ons optreden in een Jazzclub in Amarillo Texas

Het is niet wat het lijkt.

Rijdend door een van de oude stadjes

1000miles gereden

Hot rods

Eerste rijles Hans 

Hillbillies.

Taxi naar de stad

Eric...............k

Cigarboys

cruisin'over de 39bogen brug

Het is niet wat het lijkt

Het is niet wat het lijkt

In de pianobar met de manager

Aangekomen in Tulsa (uit te spreken als Toelsa) drie kamers geboekt in het beste hotel in Tulsa, althans volgens de reisgids, a $149 per kamer! Als ervaren onderhandelaars hebben we getracht enige vorm van korting te bedingen. De slungelige receptionist met rossig haar en een klein sikje onder zijn kin was niet bereid tot enige concessie. Hilton honourkaarten werden over de balie gegooid en: dan willen we  “ inclusief ontbijt!”. Helaas de arme sukkel bleef volhouden en wij waren moe, dus de kamers voor het hoge tarief . De avond in Tulsa bracht wederom zoals in Springfield onverwacht veel plezier . Heel veel drank in de lokale kroegen, erg gezellig. Om 01.00 uur iedereen doodvermoeid in het mandje geploft. Vanmorgen, na het betaalde ontbijt ,om 11 uur vertrokken vanuit Tulsa richting Oklahoma City, de hoofdstad van deze staat. In het begin van de route 66 hebben we enkele malen op de echte oude Route 66 gereden.

Deze moeder van de wegen is begin vorige eeuw aangelegd. Nostalgie ten top! Te bedenken dat hier 90 jaar geleden al T-fordjes reden. Sommige stukken van de oude route 66 zijn al overwoekerd en zitten vol barsten en gaten! In het plaatsje Stroud zijn we gestopt bij het lokale Rock Cafe, als sinds 1939 als restaurant geëxploiteerd. Lekker en gezellig gegeten. De route voortzettend hebben we in het plaatsje Chandler een culturele stop gemaakt. We hebben het museum bezocht waar de geschiedenis van de eerste “settlers” in Oklahoma ten toon gesteld zijn. Mooie oude voorwerpen en foto’s teruggaande tot 1890. Verderop nog een keer gestopt bij een oude schuur uit 1898. En route 66 vlaggetje voor de auto gekocht, hoor ik er ook een beetje bij!!! Deze rit door Oklahoma was zeer afwisselend met mooie vergezichten, vervallen jaren 30 panden en glooiende wegen. Met zn zessen genietend van de momenten, maar toch met zijn allen alleen op de motor en in de auto. Ondanks de fraaie landschappen en het ultieme gevoel van vrijheid op deze momenten van bezinning gaan onze gedachten toch vaak naar datgene wat wij thuis hebben. Op zo’n moment hebben we een gevoel van “fijn dat we dit meemaken”! en blij met alles wat we thuis hebben. De route 66 geeft dan een dubbele kick! Veilig en wel aangekomen in Oklahoma city, via Rick een mooi hotel voor slechts$ 35 per kamer in het Marriott. De ripp off van Tulsa weer terug verdiend. Vanavond de stad verkennen en morgen richting
Texas.

Old Bridge Route 66

 
Welcome to Miama..?? oh oh fout gereden! 

Dirt road 66

Dirt Road 66

Verslag door Carlo:

Na een avondje stappen in Springfield

Pianaobar

 
lekkere shots

 
Niets is wat het lijkt

 
Biertje!

Poolen 

Under Arrest

Na het stappen werd het Lord Lou ff wat te veel....

reden we door richting Tulsa, een rit van ca. 200 miles door 3 staten: Missouri, Kansas en Oklahoma onder ideale omstandigheden. Het is topweer 30 graden en hier in Oklahoma zelfs 38 graden!. Onderweg even tanken bij een pompstation dat al 20 jaar dicht bleek te zijn maar de pompbediende genaamd Gay Porita bleek nog in leven!

 
Tankstation Gay 

 
Voor Gary Gay

We werden ontvangen met een route 66 biertje (alcohol vrij) wat niet te zuipen was (Root bier), maar goed...de beste man is 88 en ontvangt nog dagelijks passanten van Route 66 aan wie hij z'n hele levensverhaal vertelt.

 
Lord Lou met Gary Gay

Al snel bleek dat de beste man nog aardig commercieel is want hij stuurde ons door naar het restaurant van zijn dochter, even verderop, waar de tijd stil heeft gestaan. Alsof we zo in een film van John Wayne waren binnen gestapt

 
De tuinpakken (hier flink in de mode) en de cowboyhoeden zijn erg populair onder de locals !!! 

 

Na een stevige lunch (burrito's) zijn we weer op onze bikes gestapt en door diverse cowboydorpjes gereden waar complete winkelstraatjes (main street) leeg staan. Gewoon verlaten op een kleine supermarkt na. 

 
Oklahoma Ghost town

In oklahoma mag gelukkig de helm weer af want het is in sommige staten verplicht er een te dragen.
Rond zes uur zijn we aangekomen in Tulsa waar we ons weer mooi maakten voor de avond om een biertje te gaan halen!

PS: Ray (Praag) bedankt voor de uierzalf, kunnen we goed gebruiken met deze hitte!.

DAG 4
door Luay

Vertrek rond 08.30 uit St Louis en natuurlijk reed onze reisleidster zonder rok lekker fout de stad uit! Eenmaal goed op weg, met een weertje wat niet helemaal prettig was, ging de karavaan deels via highway 44 richting Springfield. Geen prettige ervaring als je op je motortje met 120 km gepasseerd wordt door een "road monster" vrachtwagen.
Afslag "koffie"! Gezellig even koffie drinken bij "Subway", zit daar een grietje genaamd Nathalie Nicole (heel lekker ding volgens de anderen) die heeft mee gespeeld in the film "Wild hogs"

Toeval zit in een klein hoekje haar uiterlijk is te bewonderen op de website, denk dat het wel gaat lukken met haar carrière !  Goed, eenmaal weer on the road ging het tuffen lekker door, deels via de 'route 66 en high way
44 6

In de staat Missouri is de R66 slecht aangegeven en komt onze padvinderskunde weer snel boven.

Mooi uitzicht Missouri

Het landschap in Missouri is mooi glooiend met veel eikenbomen, op sommige stukken gaat de oude R66 ver van de highway het land in en dan pas zie je hoe mooi het hier is.
Jammer van het weer, dat toch de hele dag een beetje koud bleef, maar gelukkig droog!
Lunchen bij "Shakes and steaks" en dan koffie, tanken, koffie, tanken, peukje etc.
275 miles verder zijn we in Springfield aangekomen en hebben we ons tentenkamp opgezet in de "R66 best Westeren hotel"
Daarna op naar de stad want dit moet een studentenstad zijn.

Gr lou   

DAG 3
Wederom door Rick

We hebben de nacht doorgebracht in het prachtige dorp PONTIAC ILLINOIS, met 1 bar en een eigenaar van 70 jaar, blinkend gebit, eigen dressing van zijn overleden schoonmoeder, kortom geen reet te beleven en niet te vreten.
Maar de dag begon goed, rond 0800 al vertrokken met de bikes en o shit bijna Hans vergeten met zijn badkuip. En maar zitten en rijden en tanken en zitten en rijden en tanken en oh oh oh wat is het hier mooi, Mc Donalds, Burgerking, en ohh een autosloperij, en veel bordjes met Route 66.
Het meest opvallende is dat nog geen enkele andere motorclub van iets van Route 66 zijn tegengekomen.
Wel is het steeds opletten. Carlo kan met zijn bikey, hij is wat kleiner dus heeft een aangepaste motor, zelfs over planken springen!
DE LUNCH.
De boekjes van Route 66 we hebben ze allemaal, THEY SUCK, nu weer een half uur omgereden voor Coby's Inn en keuze uit hotdog, friet. Hans en ik hebben de bonensoep genomen, heerlijk voor de extra turbo. Echt een shittent! Goed maar weer op pad, we hebben echt de hele dag doorgereden, zo'n 8 uur op de motor en ongeveer 210 miles gereden, tja bij ST LOUIS, waar we nu zitten zijn zoveel stoplichten!

 
St Louis...gezellig eten!

Trouwens het blijkt ook dat je in Missouri een helm op je dop moet hebben, dus vanaf vandaag de helmen op! Gisteravond kennis gemaakt met de Cajun keuken, YAMBALAYA, hiha pittige zooi! Verder weer niet weggeweest, de mannen zijn moe en op dinsdagavond in St Louis zijn we de enige in iedere tent en Ray danst gewoon niet prettig. Nu klaar voor de start voor dag 3, eerst foto's bij de ARCH, en dan ON THE ROAD. 

The Arch

Misschien haal je het niet uit de tekst maar het is wel gaaf en de groep is bijzonder prettig! ( moest ik erbij zetten)

September 26, 2007 - 06:43 PM Natalie Nicole Hello there.. I was the gal from the Movie Wild Hogs that you ran into earlier today at Subway!! It was awesome meeting you all and I hope to run into yall again soon..Good luck on your trip!! Safe Travels. God Speed.. Respectfully, Natalie Nicole

Dit bericht in ons gastenboek is het bericht van een actrice die we bij toeval hebben ontmoet (we reden verkeerd....hoe fout was dat..??),zij speelt als actrice in de film "Wild Hogs" die we uiteraard met zn allen hebben gezien tijdens onze "voorpret"! groeten van The 6 en......Verslag 2 komt er aan

 
Chicago downtown, hoge gebouw Hangcock.

 
Chicago vanuit hoogste verdieping Hangcock building.

Op de motor richting Route 66 door Chicago.


Vertrekpunt Route66





idem Memory lane 66 

DAG 2
Naar de Harley Dealer. Hoewel eerst viert Lord Lou nog even zijn frustratie af op al het werkende airportpersoneel, waar blijft die koffer!!! Hij zou komen rond twee uur. De Harley’s blinkend in de rij, wel even enkele formulieren invullen en even 500 dollar bijtikken p.p. voor ????? Twee uur verder zaten we eindelijk op de motor. Trouwens het is hier vandaag 30 graden!!! Ik mag niet in korte broek want dat ziet er niet stoer uit volgens Carlo, de kledingsnicht! BRRRRRRRR we gaan op pad.

Route 66 in ADAMS STREET Chicago LETS GO!!!!!!!

1e reisverslag deze door Rick

Route 66 De reis is begonnen! Jawel, keurig om 0730 uur afgehaald door een busje met opgewonden kerels, want eindelijk is het zover, Route 66! Op Schiphol begon het goed, Eric had al via zijn uitgebreide vrouwelijke netwerk exitplaatsen geregeld en ja, dan blijk ineens dat je met zes hele verschillende persoonlijkheden op reis bent.

Linksaf rechtsaf, wel koffie geen koffie. Hoogtepunt was de controlepassage bij de gate, bij Eric gingen de biepers af. Het zijn de laarzen, dus terug en laarzen uit en wat doet Eric, met de laarzen in de hand loopt hij weer door het poortje en NATUURLIJK gaan de biepers dan weer af Eric! Op het bordje stond de volgende vlucht ook al aangegeven, naar Los Angeles, scheelt wel 4500 km rijden!Toch gekozen voor Chicago Goed in het vliegtuig was het bijzonder gezellig,

Mr Bean op de tv en live Mr AlrawiBean, die een perfecte imitatie gaf, gewaardeerd door alle passagiers.
 

Aankomst in Chicago
En ja hoor de koffer van wereldreiziger Luay stond nog in Amsterdam, dus de eerste vertraging is al een feit. Toen de auto ophalen, en ja hoor eerst een flink bedrag bijbetalen en daar kwam de cabrio, geen Mustang, geen Chrysler maar een kleine PT Cruiser, in ieder geval komt mijn hoofd boven het raam uit! Veel succes Hans in zijn Badkuip! O ja en we mogen ook de Pick Up kosten betalen voor de auto in LA terwijl gvd de nummerplaten van de auto al uit LA komen, maar ja Jan Toerist heeft geen keus! Goed naar hotel, natuurlijk Marriott voor weinig en als echte toeristen in de dubbeldektourbus.

Wat een geweldige stad Chicago, zo groot, oud en nieuw door elkaar, echt gaaf! Natuurlijk even naar Sears Towers,

wel mooi maar verder niks en hi ha Holy Cow we gaan Spare Ribs eten bij Millers. Viel toch tegen maar wel gezellig, trouwens heel Chicago was in de ban van een belangrijke footballwedstrijd, die ze trouwens hebben verloren! Goed Nederlandse tijd was het al zo’n 0300 uur dus Goodnight Sleep Tight!